- Week 1 (dag 1, 16 juli)
Op woensdag 16 juli 2008 verandert heel je leven. Om 17.13 rijd je met je auto van Hilvarenbeek richting Tilburg, voor je gaat iemand inhalen, je wijkt uit om een aanrijding te voorkomen, beland met 2 wielen in de linker berm, stuurt tegen en komt met een harde smak aan de andere kant van de weg tegen 2 bomen tot stilstand.
18.00 uur: Ik krijg een telefoontje dat Rick in het ziekenhuis ligt buiten bewustzijn en geintubeerd. Als we je mogen zien lig je nog op de spoedeisende hulp. Er zit wat bloed op je gezicht wat van een klein wondje blijkt te zijn en wat glas splinters op je linker onderarm, verder heb je uiterlijk niets. Ze zijn nog met wat onderzoeken bezig en uiteindelijk wordt je naar de I C gebracht. Van een politieagent horen we ondertussen dat je te hard hebt gereden. Je wilde vlug thuis zijn om bij een vriend op bezoek te gaan die de dag ervoor een brommer ongeluk heeft gehad.De autogordel heeft wel goed zijn werk gedaan evenals de airbag, maar heeft niet kunnen voorkomen dat je hoofd een harde klap (misschien zelfs 2) zijwaarts heeft gemaakt. Deze zijwaartse klap(pen) heeft tot gevolg dat je veel schade hebt in je hersenen zowel in de hersenstam als de kleine en de grote hersenen.
Ze houden je nu met medicijnen in slaap en controleren de druk in je hoofd met een metertje dat deels in je hoofd, deels erbuiten zit. De 1 ste 24 uur zijn erg belangrijk, maar ook daarna blijft het kritiek. We hebben een familie kamer gekregen zodat we hier kunnen blijven. Je pupillen reageren wel, en ook lijk je af en toe te willen hoesten, maar op de pijnprikkel reageer je weer niet. Zoals je in bed ligt met je gespierde lijf in de kracht van je leven is het moeilijk te bevatten dat er toch zoveel schade is. Ze houden je zo diep mogelijk in slaap zodat er zomin mogelijk prikkels binnenkomen en daardoor de druk niet extra te vergroten . Door de hersenkneuzingen en bloedinkjes in je hoofd zetten je hersenen uit, maar omdat ze geen kant op kunnen word de druk groter. De eerste 72 uur is de kans het grootst dat de druk gevaarlijk wordt. De schade die er is, is onomkeerbaar maar nu is het belangrijk om te zorgen dat er niet meer schade bijkomt. De druk in een hoofd is normaal onder de 10, voor mensen met hersenletsel is tot 20 acceptabel als de druk nog hoger wordt is er kans op meer schade. Nu is de druk 17.
- Week 1 (dag 2, 17 juli )
Je hebt een redelijk rustige nacht gehad, de druk in de hersenen liep iets op, je krijgt weer meer slaapmedicatie. Ik moedig je aan om te vechten, je bent sterk en gezond. Je sondevoeding loopt niet goed door, ’t blijft in je maag zitten. Wel laat je je makkelijk beademen.
Intensivist dr. B zegt dat je het naar omstandigheden goed doet, en dat de 1 ste scan zegt dat er geen grote plekken beschadigd zijn in de hersenen(wel vele kleine). Ook zegt hij dat er mensen zijn met grote plekken die prima functioneren en mensen met een relatief goede scan die niet goed functioneren, dus het kan nog alle kanten op. Gewoon afwachten dus.
Morgen gaat als alles goed gaat de verdoving wat naar beneden.
S’avonds loopt de druk boven de 22 je krijgt weer extra medicijnen.
- Week 1 (dag3, 18 juli)
Druk is erg wisselend de hoogste druk tot nu toe 27 weer extra medicijnen met matig resultaat. Als de druk bij Rick zo hoog is schiet ons stress gehalte ook direct omhoog. Als de druk eventjes hoog is is dat niet zo erg als hij maar weer vlug zakt, is dit niet het geval dan word de bloeddruk omhoog geschroefd om de hersenen zo toch van voldoende zuurstof te voorzien.
Er wordt een 2 de scan gemaakt, een uur geleden was de druk in enkele minuten opgelopen naar 37 (nu weer 21) en ze willen weten of er een extra bloeding bij is gekomen. Er zijn geen extra bloedingen bijgekomen, maar van medicijnen afbouwen is geen sprake.
Iedereen is erg belangstellend en meelevend zo ook het verplegend personeel maar ook vele kaartjes, bezoekjes en telefoontjes zijn hartverwarmend en voelen als een warme deken.
We voelen ons erg machteloos kunnen alleen maar naar dat metertje staren en bij je zijn, onze aanwezigheid laten voelen.
Weer een andere intensivist komt langs en vind de druk nog te hoog dus weer een ander medicijn erbij. Nog dieper in slaap. Je gezicht en handen worden opgezet van het vocht. Je hebt nog geen ontlasting gehad maar nu hebben ze je gedraaid en je darmen komen weer aardig op gang oftewel je stinkt verschrikkelijk.
Neuroloog verteld dat je in coma bent binnengebracht. Dat klinkt toch weer anders dan bewusteloos.
De broeder had het over het revalidatiecentrum , 2 dagen geleden hadden we het over je crosskamp en onze vakantie naar Kroatië nu praten we over bloedwaardes en het revalidatiecentrum. De wereld op zijn kop.
In de loop van de dag loopt de druk weer op tot 33 en pas enkele uren later zakt hij naar 20. Zelfs je vrienden sms en de hoogt van de druk naar elkaar.
Ik geloof wel dat Rick prikkels opvangt uit zijn omgeving (het zei niet bewust )maar je hartslag en druk loopt op als het drukker is rond je bed, dus we zorgen voor weinig prikkels en een opgewekte stemming maar vooral rust.
- Week 1 (dag 4, 19 juli)
Druk de hele nacht tussen de 20 en de 30 geweest en je hebt een beetje verhoging. Je linker oor is flink blauw, daar heb je waarschijnlijk het portier geraakt. De foto van je auto staat in de krant en ziet er verschrikkelijk uit. Op brandweerspotters. nl staan nog meer foto’s.
Zaterdagavond zijn er 72 uur verstreken en zou toename van de druk niet meer te verwachten zijn (kan nog wel). In de ochtend loopt de druk weer op naar 33 waarna hij weer langzaam zakt. s Avonds varieert de druk tussen 19 en 33 in enkele seconden, erg vreemd. De druk blijft nu hoog en dan vraag je je af wat dat bij je doet of het nog meer schade aanricht dan er al is. En we kunnen alleen maar toekijken.
Artsen besluiten om spierverslapper te geven als de druk zo hoog blijft en ten 2 de manitol (suikeroplossing voor vochtafdrijving in de hersenen) als het 1 ste niet werkt. Even later starten ze de spierverslappers, helaas zonder resultaat blijkt al snel.
- Week 1 (dag 5, 20 juli)
Vannacht is de druk weer heel wisselend geweest maar wel onder de 30, nu onder de 20 zelfs, men vind het vreemd dat de druk zo wisselt . In de loop van de dag loopt de druk weer op en krijg je de manitol waar je ook niet op reageert . Ze hebben op de longfoto die ze elke ochtend maken iets op de re long gezien. Druk stijgt ineens naar 42 en weer terug naar 22. Op zo’n moment denk je dan, dit gaat nooit goed, maar even uithuilen en opnieuw beginnen en moed houden. Manitol is gestopt, nu weer een pijnstiller erbij. De manitol gaat teveel vocht afdrijven van je lichaam maar niet waar het moet, je plast teveel en krijgt een injectie om dat tegen te gaan en wat lichaamszouten om de tekorten weer aan te vullen. In de loop van de avond loopt hij weer erg op van 37 tot ??? Ik had gehoopt dat we na 72 uur het ergste gehad hadden, maar nu zijn we alweer 24 uur verder en de druk is nog niet zo hoog geweest.
Net intensivist R gesproken heeft ons toch weer wat gerustgesteld rick blijft met pupillen goed reageren en ook pols en bloeddruk blijven goed. En dat we niet te veel waarde aan de drukmeter moeten hechten. Er wordt zo dadelijk weer een scan gemaakt om te kijken of de zwelling is toegenomen of misschien al iets is afgenomen.
- Week 1 (dag 6, 21 juli )
Een hectische dag, vanmorgen eerst een gesprek met intensivist en neuroloog . Geen positief gesprek, uit de scan blijkt dat er niet enorm veel vocht in het hoofd zit, maar dat er door de hoge druk toch wat herseninfarctjes zijn bijgekomen op diverse plaatsen in het hoofd . Nu de druk zo hoog blijft gaan ze geen medicatie afbouwen en de toestand blijft kritiek, en dit kan nog wel een week duren. Er werd nog eens benadrukt dat de schade fors is en dat niet duidelijk is of je bijkomt en zo ja hoe. Rick krijgt nu maximale morfine en alle slaap medicatie staat ook op maximaal, de druk varieert tussen de 26 en de 29 , als de druk verder oploopt kunnen ze daar weinig tegen doen.
Weer tegen de avond loopt de druk langzaam op, nu 35/36 je voelt ook warm aan, je pols loopt op en de doorbloeding in je hoofd wordt minder. IK zie je hart bonken en je lijf zwoegen, hoeveel kan een mens hebben ook al ben je dan 18 jaar en sterk. Temperatuur 38.5
- Week 1 (dag 7, 22 juli )
Om 0.30 heb je 40.5 koorts druk 39. Je lijf zwoegt nog harder, tegen de koorts en van alles. De artsen komen zo langs maar kunnen weinig voor je doen. Als de koorts te lang aanhoud geeft dit ook weer schade aan je hersenen.
Je hebt een koeldeken gekregen (een onder je en een boven je)en je temperatuur zakt naar 37.2 Je hebt een longontsteking (door de tube) en krijgt alvast antibiotica.
Weer een gesprek met intensivist dr. N die heeft de spierverslappers gestopt, omdat ze niet werken.
En zegt, enkele jaren geleden hadden we geen drukmeters en konden we alleen maar naar pols, bloeddruk en pupil reactie kijken en die zijn allemaal goed, en steeds goed geweest, dus daar moeten we ons aan vasthouden. We weten dat hij van zichzelf een hoestprikkel heeft van de eerste dag . Dus ons niet blind staren op de metertjes maar naar Rick kijken veel knuffelen en laten voelen dat we er zijn.
Je wordt nog steeds gekoeld door de koeldeken (echt ijskoud) Als de druk een beetje goed blijft gaan ze morgen de midazolan halveren(slaapmiddel) en je wat wakkerder laten worden (druk nu 21/25).
